بررسی بازی Mirror’s Edge Catalyst | لبه‌ی آینه کاتالیست

0

لحظاتی وجود دارند که تمام اجزای «لبه‌ی آینه کاتالیست» (Mirror’s Edge Catalyst) در جای درست خود قرار می‌گیرند، لحظاتی که طراحی مرحله‌ی عالی سازنده‌ها به ما اجازه می‌دهد تا از دویدن و پریدن بی‌وقفه نهایت لذت را ببریم، لحظاتی که ماموریت‌ها خاطراتی به‌یادماندنی را به ما هدیه می‌دهند، لحظاتی که دنیای باز بازی Mirror’s Edge Catalyst با مناطق مخفی‌اش غافلگیرمان می‌کند. اما در لابه‌لای این لحظه‌ها، سرهم‌بندی‌ها و مکانیک‌های آزاردهنده‌ای مانند سیستم مبارزه‌ی بازی وجود دارند که از لذت بازی می‌کاهند. با این حال این مشکلات نمی‌توانند تجربه‌ی نابی که کاتالیست برای‌مان در نظر گرفته است را خدشه‌دار کنند.با نکست فور گیم همراه باشید.

بررسی بازی Mirror’s Edge Catalyst |نکست فور گیم

ارتفاعات عالی در بازی Mirror’s Edge Catalyst

بخش زیادی از این تجربه‌ی ناب ریشه در مکانیک اصلی بازی دارد، یعنی پارکور. برخلاف دیگر عناوین اکشن اول شخص، کاتالیست بیش‌تر بر روی سکوبازی دقیق تمرکز دارد تا مبارزه کردن. نقش اول ماجرا، یعنی «فیث کانر» (Faith Connor)، می‌تواند پرش‌های بلند انجام دهد، سر بخورد و حتا روی دیوار بدود، حرکاتی که از قبل برنامه‌ریزی نشده و به مهارت بازی‌باز در اجرای آن‌ها تکیه دارند. برای این که انیمیشن‌های فیث به زیباترین حالت ممکن اجرا شوند و زمین خوردن‌ها و لغزش‌های‌اش توی ذوق‌تان نزنند باید دقت بسیار زیادی داشته باشید و در کسری از ثانیه واکنش نشان دهید. پشت سر گذاشتن زنجیره‌ای از حرکات بدون هیچ اشتباهی کار هر کسی نبوده و نیازمند مهارت و چابکی زیادی است.

البته این ایده تنها در حد همان ایده باقی نمانده و خوش‌بختانه سازنده‌ها به‌خوبی توانسته‌اند آن را در عمل پیاده کنند. دقت بالای بازی Mirror’s Edge Catalyst در اجرای دستورات بازی‌باز، انیمیشن‌های طبیعی و تنوع حرکات فیث کمک شایانی به لذت‌بخش بودن این بازی کرده‌اند. حتا جزییات بسیار ریزی مانند لرزش دسته درست پیش از فرود از یک پرش بلند باعث می‌شوند که تجربه‌ی سکوبازی کاتالیست حتا از قسمت اول این عنوان هم هیجان‌انگیزتر باشد. اجرای بی‌نقص زنجیره‌ای از حرکات در حالی که با سرعت زیادی در حال دویدن هستید درست به اندازه‌ی اجرای یک کمبوی پیچیده در یک بازی مبارزه‌ای لذت‌بخش است.

بررسی بازی Mirror’s Edge Catalyst |نکست فور گیم

تنوع مراحل در بازی Mirror’s Edge Catalyst بسیار عالی است

اما آن روی سکه سیستم مبارزه‌ی خشک و آزاردهنده‌ی بازی Mirror’s Edge Catalyst است. فیث به غیر از دست‌ها و پاهای‌اش راه دیگری برای از پای در آوردن دشمن‌ها ندارد، بنابراین بازی شما را تشویق می‌کند تا برای تاثیرگذاری بیش‌تر، ضربه زدن به دشمنان را با دیگر حرکات فیث تلفیق کنید.

بررسی بازی Mirror’s Edge Catalyst |نکست فور گیم

برای مثال، می‌توانید پس از دویدن روی دیوار با یک لگد به استقبال دشمن‌تان رفته یا مانند «ایشی زاکی» با تکل رفتن زیر پای دشمنان آن‌ها را سرنگون کنید. این حرکات بسیار لذت‌بخش هستند اما مشکلی که وجود دارد این است که نمی‌توان همیشه آن‌ها را اجرا کرد. گاهی اوقات محیط‌های بازی بسیار باز هستند و اجازه‌ی انجام این حرکات را در روند عادی حرکات‌های فیث به بازی‌باز نمی‌دهند. نتیجه این می‌شود که بازی‌باز باید به شکل خنده‌داری دنبال سکوهایی برای پریدن بگردد تا بتواند دشمنان را از پای در آورد. اما گاهی اوقات هیچ سکویی هم وجود ندارد و در نتیجه بازی‌باز باید با جاخالی دادن و چند فقره مشت و لگد به استقبال دشمنان برود که بیش‌تر موجب آزار روحی و روانی می‌شود تا لذت بردن.

اما سازنده‌ها به همین بسنده نکرده و برخی دشمن‌های بازی بدون توجه به شرایط، نوع خاصی از ضربه‌های قیث را دفع می‌کنند که به شکل مضحکی غیرواقعی است. از آن‌جا که هوش مصنوعی بازی Mirror’s Edge Catalyst کاملاً قابل پیش‌بینی است، در نهایت بازی‌باز به جای زیبا بازی کردن ترجیح می‌دهد دست به هر کاری بزند تا فقط از شر دشمنان خلاص شود. خوش‌بختانه تمام مبارزه‌ها اجباری نیستند و می‌توان از بسیاری از آن‌ها گذشت. حتا بازی هم بازی‌باز را به همین کار تشویق می‌کند، چون پس از انجام موفق زنجیره‌ای از حرکات و پر شدن خط «تمرکز» (Focus)، فیث رسما ضدگلوله می‌شود. به عبارتی دیگر، اگر بر روی انجام موفق حرکات تمرکز کنید شانس بیش‌تری برای زنده ماندن خواهید داشت تا این که بایستید و مبارزه کنید. با این حال، ظاهراً سازنده‌ها حیف‌شان آمده زحمات‌شان کلاً به باد رود و گاهی بازی‌باز را مجبور به مبارزه کردن می‌کنند. اگرچه این لحظه‌ها در بازی بسیار کم هستند، اما با توجه به تمرکز اصلی بازی، یعنی دویدن، اضافی به نظر می‌رسند.

سیستم ارتقای کاتالیست یکی دیگر از نقاط منفی آن است. بازی‌باز باید برخی از حرکات اساسی بازی Mirror’s Edge Catalyst را که از همان ابتدا باید در دسترس می‌بود از طریق سیستم ارتقای بازی به دست آورد و برای ارتقا دادن دیگر قابلیت‌ها هم باید تا رسیدن به قسمت خاصی از داستان بازی صبر کرد. یعنی در هر قسمت از بازی مجبور به انتخاب از بین طیف محدودی از ارتقاها خواهید بود. هدف سازنده‌ها از این کار مشخص نیست اما خوش‌بختانه این ارتقاها در روند عادی بازی تأثیر چندانی ندارند چون تمام ارتقاهای اصلی را می‌توان در یک یا دو ساعت اول بازی به دست آورد. باقی ارتقاها کار را راحت‌تر کرده اما به هیچ عنوان برای اتمام بازی لازم نیستند.

دیگر ابعاد کاتالیست را نمی‌توان کاملاً از نقاط مثبت یا منفی بازی دانست اما آن‌ها بیش‌تر آن که مانع از لذت بردن از بازی شوند، به لذت‌بخش بودن آن کمک می‌کنند. برای مثال، دنیای باز شدن بازی را در نظر بگیرید که باعث شده فاصله‌ی بین ماموریت‌ها کاملاً خالی و بی‌هدف باشد. یا مثلاً «دید دونده‌ی» (Runner Vision) فیث (مانند دید کارآگاهی بتمن) که راحت‌ترین راه برای رسیدن به هدف را نشان می‌دهد. نتیجه این می‌شود که راه‌های تکراری بسیاری را در طول بازی خواهید دید.

بررسی بازی Mirror’s Edge Catalyst |نکست فور گیم

استفاده از دیوار ها برای حرکات در بازی Mirror’s Edge Catalyst بسیار جالب هستند

با این حال، خارج از داستان بازی، این دنیای باز زمین بازی بزرگی خواهد شد که پر رازهای نهفته و مسابقه‌های زمانی مختلف است. مکانیک‌های اصلی بازی به اندازه‌ی کافی لذت‌بخش هستند تا گشت‌وگذار در دنیای باز بازی خسته‌ی‌تان نکند، به‌خصوص چون می‌توانید به‌کلی بیخیال مبارزه کردن شده و بر بهترین مکانیک بازی یعنی دویدن تمرکز کنید. اگر دید دونده‌ی فیث را به‌کلی غیرفعال کرده و به غریزه‌ی‌تان اعتماد کنید، رفته‌رفته جاهایی را پیدا خواهید کرد که قبلاً جلوی چشمان‌تان بودند اما متوجه‌شان نشده بودید.

برخی از ماموریت‌های جانبی بازی به اندازه‌ی ماموریت‌های اصلی بازی Mirror’s Edge Catalyst قابل‌توجه هستند، اما در هر صورت کشف کردن این که چگونه باید از یک ساختمان خاص بالا رفت به خودی خود چالش لذت‌بخشی است. برخلاف بیش‌تر ماموریت‌های داستانی، ماموریت‌های جانبی بازی به‌واقع توانایی‌های بازی‌باز را به چالش می‌کشند. بارها پیش خواهد آمد که برخی از ماموریت‌های جانبی زمان‌دار را بارها و بارها تکرار کنید تا در نهایت از پس‌شان بر بیایید، اما در نهایت پس از پشت سر گذاشتن این ماموریت‌ها پیش‌رفت قابلیت‌های‌تان را به‌وضوح حس می‌کنید که احساس رضایت خاصی را به دنبال دارد. بازی‌باز همچنین می‌تواند ماموریت‌های زمان‌دار مخصوص خودش را هم با علامت زدن روی نقشه ایجاد کرده و آن‌ها را به اشتراک بگذارد که تجربه‌ی دنیای باز بازی را ارتقا می‌دهد. این سیستم بسیار ساده است اما انگیزه‌ی خوبی را برای بازگشت به بازی به بازی‌باز می‌دهد.

بررسی بازی Mirror’s Edge Catalyst |نکست فور گیم

شهر زیبای بازی Mirror’s Edge Catalyst

البته دنیای کاتالیست بی‌نقص نیست. سقف ساختمان‌ها که مرتب باید فتح‌شان کنید پر از خالی هستند و هیچ تنوعی ارایه نمی‌دهند. اگرچه این سقف‌ها از نظر ظاهری با فضا و داستان بازی هماهنگ هستند، اما در هر صورت پس از مدتی به‌شدت تکراری می‌شوند. با این حال، دنیای بازی به اندازه‌ای بزرگ هست که این مشکلات و کمبودها جبران شوند. در انتهای بازی Mirror’s Edge Catalyst به ساختمانی برخواهید خورد که طراحی مرحله‌ی بسیار خوبی دارد و با تونل‌های‌اش تنوع خوبی را در مقایسه با فضای شهری بازی ارایه می‌کند.

در مورد مراحل داستانی هم باید گفت که برخی از این مراحل تکراری و بدون خلاقیت بوده و شما را برای انجام دادن کارهای تکراری به محل‌های تکراری می‌فرستند. اما برخی از آن‌ها آدرنالین زیادی را در رگ‌های بازی‌باز تزریق کرده و معماهای محیطی مغزآب‌کنی را سر راه بازی‌باز قرار می‌دهند. در این مراحل باید با «زیپ‌لاین» (zipline) از ساختمانی به ساختمان دیگر بروید، از روی لیزرهای امنیتی بپرید و از ساختمان‌های ناتمام در حال ریزش فرار کنید. عجیب است که مراحل بالاتر به جای طراحی محیط‌های پیچیده‌تر برای پارکور و سکوبازی، سختی بازی را با افزایش تعداد دشمن‌ها بالا می‌برند. با این حال، بخش داستانی بازی به اندازه‌ی کافی چالش‌های لذت‌بخش و لحظات به‌یادماندنی در آستین‌اش دارد.

داستانی که این مراحل را به یک‌دیگر متصل می‌کند شاید چندان عمیق نباشد اما مشکلی هم در روند بازی به وجود نمی‌آورد. خط داستانی نصفه و نیمه‌ی بازی که پر از پیچش‌های قابل‌پیش‌بینی و شخصیت‌های تک‌بعدی است که کمی توی ذوق‌زده و فضاسازی گیرا و هنرمندانه‌ی بازی را تا حدودی به هدر می‌دهد. با این حال دیالوگ‌ها و داستان برای عنوانی که هسته‌ی اصلی روند بازی‌اش پارکور است قابل‌قبول بوده و از پس چسباندن مراحل جدا به یک‌دیگر به خوبی بر می‌آید. اما نباید از داستان این بازی انتظار داشته باشید که غافلگیرتان کرده یا تأثیر عمیقی در وجودتان بگذارد.

در نهایت باید به این نکته اشاره کرد که نسخه‌ی نهایی بازی بسیار بهینه‌تر از نسخه‌ی بتا است. اما این نسخه هم خالی از افت فریم و باگ‌های عجیب و غریب نیست.  با این حال زمان بارگزاری بازی کاملاً معقول بوده و این ایرادات فنی کوچک اختلالی را در روند عادی بازی به وجود نمی‌آورند. شاید کاتالیست زیباترین و شسته و رفته‌ترین بازی عرضه‌شده در این چند وقت نباشد، اما آن‌قدر بهینه هست که بازی کردن‌تان با مشکل روبه‌رو نشود.

بررسی بازی Mirror’s Edge Catalyst |نکست فور گیم

در آخر این گیم‌پلی است که حرف اول و آخر را می‌زند. درست است، برخی از قسمت‌های بازی کمی توی ذوق می‌زنند، اما اعصاب‌خردکن و خسته‌کننده نیستند و از روبه‌رو شدن با بیش‌ترشان می‌توان به‌کلی اجتناب کرد. در کل می‌توان ایرادات کوچک بازی را نادیده گرفت و از تجربه‌ی نابی که کاتالیست برای بازی‌باز فراهم می‌کند لذت برد. سیستم پارکور بازی تا آخر بازی تازگی خود را از دست نمی‌دهد که باعث می‌شود این بازی یک عنوان سکوبازی، معمایی و مسابقه‌ای بسیار لذت‌بخش باشد، هرچند که در زمینه‌ی اکشن هیچ حرفی برای گفتن ندارد. بازی Mirror’s Edge Catalyst را می‌توانید مدت‌ها بازی کرده و از آن لذت ببرید.

منبع : Gamespot

نمره نهایی بازی Mirror’s Edge Catalyst

7 خوب

لحظاتی وجود دارند که تمام اجزای «لبه‌ی آینه کاتالیست» (Mirror’s Edge Catalyst) در جای درست خود قرار می‌گیرند، لحظاتی که طراحی مرحله‌ی عالی سازنده‌ها به ما اجازه می‌دهد تا از دویدن و پریدن بی‌وقفه نهایت لذت را ببریم، لحظاتی که ماموریت‌ها خاطراتی به‌یادماندنی را به ما هدیه می‌دهند، لحظاتی که دنیای باز بازی با مناطق مخفی‌اش غافلگیرمان می‌کند. اما در لابه‌لای این لحظه‌ها، سرهم‌بندی‌ها و مکانیک‌های آزاردهنده‌ای مانند سیستم مبارزه‌ی بازی وجود دارند که از لذت بازی می‌کاهند. با این حال این مشکلات نمی‌توانند تجربه‌ی نابی که کاتالیست برای‌مان در نظر گرفته است را خدشه‌دار کنند.

  • User Ratings (رای ها 2) 8.2
اشتراک گذاری
خبرنامه

یک نظر دهید